ترس از پدرخوانده به نام فرهنگ/ ویروس خطرناکی که سیستم مدیریت از آن رنج می برد


شهریار عباسی معتقد است نظام حکمرانی سالم در عرصه فرهنگ و هنر تلاش می کند فضا را باز کند و آزادی و آرامش را برای اهالی فرهنگ و ادب در انجام کارشان ایجاد کند. چنین ساختاری تنها به نقد، اعتراض و نقد شخصیت‌های فرهنگی و هنری محدود نمی‌شود، بلکه آنها را دریچه‌های اعتمادی می‌بیند که به جامعه اجازه نمی‌دهد به درون خود فرو رفته و در یک جا بنشیند و این را به فال نیک بگیرد. .

این قصه گو درباره وظایف و مشکلات انتخاب روسای مراکز و نهادهای دولتی فعال در حوزه ادبیات و زبان فارسی به ویژه در حوزه ادبیات روایی با ما گفت وگو کرد. ناظر ازهر با بیان تندخویی گفت: بعد از کنوانسیون، بشنه ایشیل نظام کیشرینی، حاکم کیشوری ما کیشنه است. شاید این شخصیت ساده لوح نباشد، بسیاری از افرادی که با مدیریت آشنا هستند و رهبر بوده اند، همین دیدگاه را دارند.

وی در عین حال گفت: نظام حاکمیتی را نگاه کنید عقیدتی است. بحث تعهد و تجربه ای است که از اول انقلاب مطرح کرده اند. اگرچه پاسخ بسیار ساده است، اما کسی که تجربه ندارد تعهدی ندارد. تعهد چیست؟

شهریار عباسی افزود: البته معتقدم هر فردی که رهبری می شود باید تعهد و نظام اخلاقی درستی داشته باشد تا بتواند کاری را که قبول کرده انجام دهد، نقش خود را در جلسه ایفا کند و شغل سالمی داشته باشد. آن گنجانده شده است.

و سپس با بیان اینکه متأسفانه گاهی به عقب برمی گشتیم، گفت: فردی حضور دارد و علاقه ای ندارد و شاید در انقلاب های دیگر هم این اتفاق افتاده است. عده ای می دانند که بدون داشتن علم کافی، مغرور شدن آسان است، بدون داشتن علم کافی، او این کار را با امتناع انجام داد. این اتفاق افتاد و در نتیجه فساد گسترده شد.

حتما بخوانید:
میامی کارت های هدیه غذا را به گرسنه ها تقسیم می کند

عباسی در رازی مشخصاً از دراکس باتر کمرینی یاد می کند و می گوید: اگر نظام حکومتی ناکارآمد باشد همه اجزای آن ناکارآمد است. اقتصاد، فرهنگ، سیاست و… تحت تأثیر آن است. این به دور از سیستمی است که بخشی از آن خوب و تا حدی بد است. واقعیت این است که اگر نظام مدیریتی دچار ایدئولوژی باشد، در حوزه فرهنگ بیش از همه حوزه ها مشکلات وجود دارد. انقلاب یک ادعای فرهنگی دارد. و آن بحث بدون برامنزی تا حد مرگ منجمد می شود.

این مدرس داستان سپس گفت: اگر ادبیات رشد کند، نظام حکومتی کشور می تواند کمک کند که نظام فرهنگ و به ویژه ادبیات را آزاد بگذارد و ما به این امر نخواهیم رسید. در حالی که اکثر مردم از سیستم مدیریت فرهنگ می ترسند و به دلیل این ترس کاری کرده اند که فرهنگ را پدرخوانده و یک الگوی فرهنگی بسیار خاص ببینند که مورد تایید بخش کوچکی از جامعه دینی – نه جامعه مذهبی – است. آن را به یک بخش سنتی تبدیل کنید

و ادامه داد: اما واقعیت این است که ادبیات و هنر با آزادی مطلق رشد و شکوفا می شود. اگر نظام حکومتی سعی کند ادبیات را ایدئولوژیک کند و منابع خود را به سمت نمونه محدودی از فرهنگ و هنر و بینش و اندیشه سوق دهد و بقیه موجودات را دشمن بداند، بدیهی است که شکست خواهد خورد. جامعه ادبی ما در کاستبری مطالبه گر بود و در جمعه ادبیرا مدارا بود و در جامعه ادیبری بود و در جامعه ادیبری ما در کیدا مدارا بود و در کیدا کیدام بود. اما آن نظام حکومتی خودکامه بود و ادبیات و هنر مستقل را دشمن نمی دانست.

حتما بخوانید:
در حالیکه Pfizer نتایج امیدوار کننده واکسن را گزارش می دهد ، سهام به بالاترین سطح خود می رسند

وی افزود: به عنوان نویسنده ای که در این زمینه فعالیت می کردم و شغلی جز این کشور ندارم، عصبانی هستم و چون با جوانان تعامل دارم و به آنها آموزش می دهم، از جوانان احساس ناامیدی می کنم. من فکر می کنم هیچ راهی برای انجام این کار وجود ندارد. اگر انسان خودجوش باشد و کاری را فردی انجام دهد، به سمت و سوی ادبی و هنری نمی رسد.

انتهای پیام

Leave a Comment